मानिसको लागि मृत्युको रहस्यको अर्थ

कहिलेकाहीँ यो भनिन्छ कि जबसम्म व्यक्तिलाई थाहा हुँदैन तबसम्म मृत्यु हुँदैन। अर्को शब्दमा: एक व्यक्तिको लागि, मृत्यु कुनै पनि अन्य जीवित प्राणीको लागि भन्दा बढी वास्तविक अर्थ छ, किनभने केवल एक व्यक्तिलाई यो थाहा छ। हामीले सोच्ने खतरापूर्ण अन्त्यले हामीलाई सबै प्रश्नहरूबाट मुक्त जीवन बिताउनबाट रोक्छ। यद्यपि मृत्यु एक अद्वितीय घटना हो।

धेरैजसो मानिसहरूको जीवनमा सबै प्रकारका विच्छेदहरूद्वारा चिन्ह लगाइन्छ: ठूलो प्रेम, ठूलो जोश, शक्ति, वा केवल पैसाको कारणले विभाजन। हामीले आफूलाई चाहना र अपेक्षाहरूबाट अलग गर्नुपर्छ र तिनीहरूलाई गाड्नु पर्छ ताकि केहि नयाँ सुरु गर्न सकोस्। के बाँकी छ: आशा, विश्वास, र सम्झनाहरू।

मिडियामा मृत्यु जताततै भए पनि यो पीडादायी विषयलाई वास्तवमै ध्यान दिइएको छैन। किनभने धेरै मानिसहरू मृत्युसँग डराउँछन् र, सम्भव भएमा, यो नजिक पुग्नबाट जोगिन्छन्। यो प्रायः वातावरणमा मृत्युको शोक गर्न धेरै गाह्रो हुन्छ। हामी पहिले भन्दा धेरै शक्तिहीन महसुस गर्छौं।

संस्कार र प्रतीकहरूले शोक गर्न मद्दत गर्छन्।

शोकको अनुष्ठान र प्रतीकहरूले सधैं मानिसहरूलाई प्रियजनको हानिको सामना गर्न मद्दत गरेको छ। त्यसपछि एक व्यक्ति आफैंमा मनन र मनन गर्दछ - उसले आफ्नो जीवनमा सही निर्णयहरू गरेको छ कि छैन, र जीवन र मृत्युको अर्थ खोज्दैछ भनेर सोच्दछ। अमरताको खोज आदर्श अनुष्ठानको खोजी थियो र रहन्छ। मृत्युपछि बाँच्न के गर्नुपर्छ भन्ने कुरा हामी सिक्नेछौं। प्रतीक र अनुष्ठानहरूले मानिसहरूलाई नेभिगेट गर्न र यो अनिश्चिततामा बाँच्न मद्दत गर्दछ।

प्रतीकहरू बुझ्न र जटिलता कम गर्न महत्त्वपूर्ण तरिका हो। उदाहरणका लागि, हामी दुईवटा काठका लट्ठीहरू पार गर्न सक्छौं र यसरी ईसाई धर्मको सार व्यक्त गर्न सक्छौं। आँखा झिम्काउनु भनेको निहुराउनु, हात मिलाउनु वा मुट्ठीको मुट्ठीको समान प्रतीक हो। धर्मनिरपेक्ष र पवित्र प्रतीकहरू छन् र तिनीहरू सबै ठाउँमा छन्। तिनीहरू मानव आत्म-अभिव्यक्तिको प्राथमिक रूपहरूसँग सम्बन्धित छन्।

अन्त्येष्टि अनुष्ठानहरू, जस्तै मैनबत्ती बाल्ने वा चिहानमा फूलहरू राख्ने, मृतकको नजिकका मानिसहरूलाई क्षतिको सामना गर्न मद्दत गर्दछ। अनुष्ठान को पुनरावृत्ति सुरक्षा र आराम सुनिश्चित गर्दछ।

व्यक्तिगत शोक

मृत्यु र हानिको विषयवस्तुहरू धेरै व्यक्तिगत र भावनात्मक छन्। तिनीहरू प्रायः मौनता, दमन र डरको साथमा हुन्छन्। जब हामी मृत्युको सामना गर्छौं, हामी आफैंलाई यस्तो अवस्थामा पाउँछौं जसको लागि हामी तयार हुँदैनौं। हामीसँग अधिकारीहरूको प्रतिरोध गर्ने शक्ति छैन, चिहानको व्यवस्था र अन्त्येष्टि गर्ने नियमहरू, जसको बारेमा हामीलाई थाहा छैन, हामी परिवर्तन गर्न सक्छौं कि सक्दैनौं। यद्यपि प्रत्येक व्यक्तिको शोक गर्ने आफ्नै तरिका छ - तिनीहरूलाई ठाउँ र समय दिन आवश्यक छ।

"स्मृति मात्र स्वर्ग हो जहाँबाट कसैले हामीलाई टाढा लैजान सक्दैन। "जीन पल

मृतकका आफन्तहरूलाई योजनामा ​​भाग लिने र उनीहरूले चाहेमा रचनात्मक हुन पाउने अधिकार छ। जब चिहान छान्ने कुरा आउँछ, तपाईंले चिहानबाट सुरु गर्नुपर्दैन। व्यक्तिवादको चाहनाले आज नयाँ तर पुराना संस्कारलाई जन्म दिन्छ।

शोक चरणको सुरुमा गरिएका निर्णयहरूले दिगो प्रभाव पार्छ। चिहान र अन्त्येष्टि निर्देशकहरूको जिम्मेवारीमा रहेकाहरूले मरेकाहरूप्रति संवेदनशील र दयालु हुन सिक्नुपर्छ। शोकमा परेका व्यक्तिले आफ्नो शोक र पीडा व्यक्त गर्न नसक्ने आवश्यकताहरूलाई पनि ध्यानमा राख्न आवश्यक छ।

तपाईं समीक्षा गर्दै हुनुहुन्छ: शोकको प्रतीक

अभिनय

यो सुन्दर फूल शोक संग सम्बन्धित छ र ...
×